CYFROWA BANIALUKA
TEATR LALEK BANIALUKA W BIELSKU BIAŁEJ

Samotność

Data premiery: 14-05-1988

Premiera “Samotności" odbyła się w maju 1988 roku, a pierwsza pozalokalna prezentacja sztuki podczas XIII Międzynarodowego
Festiwalu Teatrów Lalek w Bielsku-Białej. Spektakl wzbudził ogromne zainteresowanie publiczności i krytyki, czego efektem stały się liczne - napływające do dziś - zaproszenia na występy gościnne, zagraniczne tournee, festiwale i przeglądy teatralne. “Samotność” była m.in. prezentowana w warszawskim Teatrze Adekwatnym i Teatrze STU w Krakowie, na festiwalach w Opolu i Białymstoku, a w czasie zagranicznych wyjazdów odwiedziła Francję /kilkakrotnie/, Holandię, Włochy, Związek Radziecki, Hiszpanię, Izrael i Iran. Jako pierwszy polski teatr lalek została “Banialuka” zaproszona z “Samotnością” do udziału w prestiżowych festiwalach teatralnych w Avignionie, Cannes i Edynburgu.
“Samotność" oparta jest na prozie Brunona SCHULZA /1892-1942/ - prozaikhy krytyka literackiego i grafika, polskiego Żyda zastrzelonego w rodzinnym Drohobyczu podczas likwidacji getta. Bruno Schulz, obecnie coraz bardziej znany w święcie /tak jako pisarz jak i autor sztychów, litografii i rysunków/. W literaturze zaistniał jako autor cyklu opowiadań “Sklepy cynamonowe” i “Sanatorium Pod Klepsydrą". Osnową opowiadań pisanych prozą poetycką są wątki autobiograficzne oraz realia życia małomiasteczkowych Żydów polskich. Fabuła w utworach Schulza odgrywa rolę drugorzędną, staje się jedynie pretekstem do tworzenia groteskowo-fantastycznych wizji świata, świata wyłaniającego się jakby ze snu, marzeń, podświadomości. 
Reżysera spektaklu, Francuza Francoisa Lazaro /niegdyś aktora eksperymentalnego teatru paryskiego, dziś szefa własnego teatru/ zafascynował właśnie tajemniczy świat zawarty w prozie Schulza; świat, gdzie granica między rzeczywistością a wydarzeniami fikcyjnymi, widziadłami i marzeniami jest ledwo uchwytna, trudna do jednoznecznego odczytania. Tę nierzeczywistość wydarzeń współtworzy i podkreśla w widowisku plastyka - sceneria tajemnicza i posępna, scena tonąca w mroku i rozświetlana od czasu do czasu wyłaniającymi się z ciemności i jakby zawieszonymi w próżni przedmiotami, aktorzy ucharakteryzowani na kukły i poruszający się jak automaty, rekwizyty i lalki ożywiane przez ukrytych w tle aktorów. Światło - precyzyjne i współistniejące w spektaklu na zasadzie równoprawnego środka ekspresji oraz muzyka - sugestywna i przejmująca, dopełniają wizji tego zawieszonego w magicznej przestrzeni świata.
Fabuła spektaklu jest prosta: bohater sztuki, Józef, przybywa do sanatorium, by odwiedzić swego umierającego ojca. I właśnie tu, w tym dziwacznym i zapomnianym przez wszystkich miejscu, wśród staroci i dziwacznych przedmiotów Józef prowadzi swój monolog, z rzadka tylko przerywany okruchami dialogów. Z monologu wyłaniają się zdarzenia minionych lat - Józef poddaje się fali wspomnień z przeszłości, lat dzieciństwa młodosci. W jego wyobraźni pojawiają się strzępki minionych dni, powracają urywki prowadzonych rozmów, ożywają przeżycia i obrazy. Stopniowo wyłania się tajemniczy i magiczny świat Brunona Schulza...

Plakaty, afisze

NazwaPobierz
Samotność-afisz.jpg
Samotność-afisz1991.jpg
Samotność-afisz-ośrodek.jpg
Samotność-plakat_Ewa_Pietrzyk1988.jpg

Programy, ulotki, zaproszenia

NazwaPobierz
Samotność-ulotka_ang.pdf

Powrót



Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

 

www.250teatr.pl